Mantelzorgen met een groot hart

Miranda Okkerse is moeder, oma, mantelzorger én een vrouw met een groot hart. Al decennialang zet ze zich in voor mensen die aan de rand van de samenleving leven: van vrouwen op de Keileweg tot gedetineerden en mensen met een verslaving. Thuis zorgt ze al 21 jaar voor een zwaar verslaafde man, naast haar werk en andere mantelzorgtaken. Het is zwaar, soms loodzwaar. Maar haar geloof, haar liefde voor mensen en de momenten waarop ze zelf kan opladen, geven haar de kracht om door te gaan.

Het begon op een koude winterdag, na een kerstontbijt waar eten overbleef. “Dat gaan we niet weggooien,” besloot Miranda. Samen met haar man reed ze naar de Keileweg in Rotterdam om het uit te delen aan vrouwen in de prostitutie. Wat ze daar zag, raakte haar diep in haar hart. De kou, de eenzaamheid, de harde realiteit van hun bestaan, het liet haar niet meer los. 

Wat begon als een eenmalige actie, groeide uit tot jarenlange betrokkenheid. Elke week stond ze, vaak tot diep in de nacht, op straat met koffie, warme kleding en een luisterend oor. Ze bezocht gevangenissen, sprak met vrouwen in klinieken en hielp zwangere vrouwen die nergens terecht konden. Samen met haar man richtte ze de voedselbank in Maassluis op, die begon met elf klanten en uitgroeide tot tweehonderd gezinnen. 

Later nam ze iemand in huis die geen plek had na zijn vrijlating uit de gevangenis. Die woont er nog steeds, zwaar verslaafd. “Sommige mensen noemen me gek, maar ik ben ook de enige op de wereld die naar hem omkijkt,” vertelt ze. “Ik weet dat hij het zelf moet doen, maar ik kan hem niet op straat zetten. Hij is óók een mens.”

Haar drijfveer om te zorgen voor wie niemand ziet, komt uit het diepst van haar hart. Als jongvolwassene zorgde Miranda jarenlang voor haar moeder, die ernstige psychische problemen had. Liefde, warmte en veiligheid ontving ze in die periode zelf nauwelijks. “Ik heb toen besloten: ik wil nooit worden zoals mijn moeder. Ik wil anderen geven wat ik zelf gemist heb, onvoorwaardelijke liefde en aandacht.” 

Die bewuste keuze heeft haar leven gevormd. Mantelzorg is voor haar geen taak, maar een levenshouding: een manier om te laten zien dat ieder mens het waard is om gezien te worden. 

Kracht uit geloof 
De kracht die haar op de been houdt, komt uit haar geloof. Niet gebonden aan één kerk, maar gevormd door haar eigen ervaringen en keuzes. “Ik ben blij dat ik mijn geloof op mijn eigen manier kan beleven. Het is de kracht die me staande houdt, zelfs in de heftigste stormen.” In moeilijke momenten trekt ze zich terug in haar eigen kamer. Daar zet ze gospelmuziek op, bidt ze, of schrijft ze gedichten. “Soms krijg ik geen direct antwoord op mijn gebeden, maar altijd komt er op het juiste moment iets op mijn pad dat me verder helpt. Dat geeft me vertrouwen dat ik nooit alleen sta.

Momenten om op te laden "
Naast muziek en schrijven is de natuur haar rustpunt. “Als ik op het strand loop, waait mijn hoofd leeg. Daar voel ik me vrij en kom ik weer tot mezelf.” Die momenten zijn onmisbaar om haar energie op peil te houden. 

Ook haar kleinkinderen zijn een bron van vreugde. “Ze laten me lachen en herinneren me eraan dat er altijd dingen zijn om dankbaar voor te zijn. Dat helpt me om niet te verzuren in een wereld die soms hard is.” 

Ze schrijft vaak ’s nachts, wanneer het huis stil is. Soms zijn het gedichten over haar eigen gevoelens, soms over de mensen voor wie ze zorgt. “Schrijven helpt me om emoties een plek te geven. Soms is één zin genoeg om mijn perspectief weer terug te vinden.” 

Daarnaast heeft ze een grote passie voor toneelspelen. “Op het podium kan ik even iemand anders zijn, mijn creativiteit kwijt en mijn emoties een stem geven. Het zorgt voor ontlading, geeft me energie en plezier.” 

De kunst van grenzen stellen 
Mantelzorg voor iemand met een verslaving vraagt voortdurende alertheid. “Je schuift je grenzen steeds op. En soms heb je anderen nodig om je te laten zien dat wat je doet niet vanzelfsprekend is.” Ze leerde dat grenzen stellen geen egoïsme is, maar noodzaak. “Ik moet mezelf eraan herinneren dat mijn energie niet onbeperkt is. Als ik omval, help ik niemand."