Hoe een vertrouwensband het verschil maakt

“Dit is echt mijn favoriete plekje in huis,” vertelt Laura lachend terwijl ze naar haar eetkamer wijst. Alles klopt: de kleuren, de inrichting, de rust die de ruimte uitstraalt. Niets verraadt dat ze nog geen jaar geleden volledig vastliep.

Toen alles tegelijk instortte

In juli 2025 nam Laura opnieuw contact op met het wijkteam. Eerder had zij al begeleiding gehad waarbij ze leerde sterker voor zichzelf op te komen en meer vertrouwen kreeg in haar eigen kunnen. Dat traject sloot ze positief af. Het leven leek eindelijk de goede kant op te gaan: ze kreeg haar eerste eigen woning en werd moeder van een dochter.

Maar toen haar relatie eindigde, veranderde alles. De woning die ze samen met haar ex zou betrekken, bleek voor haar alleen niet betaalbaar. Haar tijdelijke huurcontract liep af en een nieuwe woning vinden lukte niet. De druk nam toe. Laura maakte zich zorgen over haar toekomst, haar dochter en de vraag waar ze terecht zouden komen. Werken lukte niet meer. De stress sloeg langzaam om in een depressie.

Van de vrolijke en energieke vrouw die het wijkteam kende, bleef weinig over. Laura trok zich terug en stopte met eten en drinken.

Gezien worden in een moeilijke periode

Het wijkteam bleef in die periode naast haar staan. Er werd contact gelegd met de huisarts, wat uiteindelijk leidde tot een crisisplaatsing. Ook nam het wijkteam het contact met haar werkgever over, zodat Laura zich volledig kon richten op herstel.

Maar juist de kleine dingen maakten voor haar het grootste verschil. Geen ingewikkelde gesprekken of grote oplossingen, maar er simpelweg zijn. Laura vertelt: “Wat voor mij het meest is bijgebleven, is dat ik een berichtje kreeg met de vraag: ‘Heb je al gegeten vandaag?’ Voor mij maakte dat het verschil. Ik voelde me echt gezien door mijn wijkteammedewerker.”

Dat vertrouwen bleek belangrijk. “Als het wijkteam er niet was geweest, had ik deze hulp nooit gezocht. Ik zou niet eens weten hoe ik bij een crisisteam terecht moest komen. 

Over hoe slecht het met je gaat praten, terwijl je alles voor je kind goed wilt doen, dat doe je alleen als je iemand vertrouwt.”

Dankzij die ondersteuning kon Laura sneller starten met haar behandeling en kwam er langzaam weer ruimte om vooruit te kijken.

Stap voor stap weer vooruit

Een woning vinden bleef moeilijk. Samen met het wijkteam keek Laura naar wat wel mogelijk was. Tijdens die gesprekken groeide langzaam het besef dat ze haar verhaal moest gaan delen om verder te komen. Dat was spannend. Toch zette ze die stap.

Door het vertrouwen en de steun van het wijkteam durfde Laura haar netwerk in te schakelen, gesprekken aan te gaan en actief op zoek te gaan naar mogelijkheden. Stap voor stap kreeg ze daarmee weer meer vertrouwen en regie terug.

Via via hoorde ze uiteindelijk over een appartement in Vlaardingen dat beschikbaar kwam. Ze reageerde direct. Twee weken voordat haar huurcontract afliep, kreeg ze de sleutel van haar nieuwe woning.

Een plek om opnieuw te beginnen

Inmiddels gaat het beter met Laura. Ze volgt therapie, werkt aan haar herstel en bouwt stap voor stap verder aan haar leven. Ze geniet van het contact met haar dochter en merkt dat ze sterker in haar schoenen staat dan ooit tevoren.

“Ik kies nu echt voor mezelf. Als ik ergens mijn grens moet aangeven, denk ik niet meer eerst aan wat anderen daarvan vinden.”

Aan het einde van het gesprek loopt ze trots naar haar keuken. Haar dochter kruipt naar een keukenkastje en zegt: “Koek.” Laura lacht: “Zelfs zij weet precies waar alles staat.”

Een klein moment misschien, maar voor Laura betekent het alles. Dit is haar plek.